Archief

Jaargang 2, nummer 11, 6 februari 2013

  

Nationalisatie is een drama

 

Eric PoelmannAfgelopen week zijn we geconfronteerd met de nationalisatie van de SNS bank. Hoe het zover heeft kunnen komen, hebben we in de dagbladen kunnen lezen. Het management van de bank is gaan speculeren in onroerend goed in een omvang, die groter was dan die van de SNS zelf. Aan zulke speculaties zitten grote risico’s. Dat heeft niet alleen het management moeten ervaren, maar ook veel kleine beleggers. Die zijn met relatief grote bedragen in achtergestelde leningen van de SNS gestapt, zonder dat ze precies wisten wat ze kochten. De kleine belegger dacht met een degelijke bank van doen te hebben, terwijl die bank in feite een ondeugdelijke speculant in onroerend goed was. Met het imago van een degelijke bank te zijn, werd de kleine belegger overgehaald in producten van de SNS bank te investeren, terwijl die belegger geen idee had dat zijn geld werd geïnvesteerd in een onroerendgoedbubbel.

De kritiek gaat nu richting DNB, die beter toezicht op het doen en laten van de SNS bank had moeten uitoefenen. Maar tegelijkertijd moeten er ook bij het functioneren van de AFM vraagtekens gezet worden. Want waar de Nederlandse Bank toezicht moet houden op het functioneren van de SNS Bank, had de AFM toezicht moeten houden op de financiële producten die deze bank aan de consumenten verkocht. Door de nationalisatie zijn met name de beleggers in achtergestelde leningen de klos. Door deze leningen te onteigenen, ontneemt de staat de kleine beleggers de mogelijkheid ooit nog iets van hun geld terug te zien. Natuurlijk is het voor de gewone burger een hard gelag, dat er weer belastinggeld moet worden aangewend om een bank te redden. Maar de overheid moet zich wel realiseren dat zij zelf op meerder fronten heeft gefaald in het toezicht. Om nu simpelweg te stellen dat de inzet van belastinggeld voor de redding van de SNS Bank reden is bezitters van achtergestelde leningen te onteigenen, gaat wat ver. De onteigening wordt zo een drama voor veel Nederlandse huishoudens. Want ook nu weer blijkt, dat kleine beleggers niet alleen te weinig weten over de producten waarin zij investeren, ze beleggen ook veel te veel in één product met alle risico’s van dien.

In deze rubriek heb ik herhaaldelijk aangegeven, dat spreiden bij beleggen een absolute voorwaarde is. Door een goede spreiding aan te brengen, gaat u onnodige risico’s uit de weg. Uit de problemen met de SNS Bank moeten we een les trekken: Zet niet alles op één kaart. Zelfs al lijkt een belegging nog zo vertrouwd, zelfs al krijgt u nog zo’n mooi rendement, wees verstandig en investeer nooit meer dan 10% van uw vermogen in zo’n aantrekkelijke belegging. De risico’s blijken naderhand veel groter dan gedacht. Dat geldt dus ook voor beleggingen die bij andere banken zijn gedaan. Mocht u zulke beleggingen in huis hebben, ga dan nog eens goed na of het in feite om achtergestelde leningen gaat. Nu hebben we geleerd, dat de staat zonder enige schroom uw bezit onteigent, terwijl diezelfde staat in zijn toezicht gefaald heeft. Verhaal halen via juridische procedures lijkt kansloos en duurt bovendien jaren. Indien u nu achtergestelde leningen in uw bezit blijkt te hebben, die meer dan 10% van uw vermogen uitmaken, dan bent u goed geadviseerd de omvang van die achtergestelde leningen af te bouwen en uw vermogen beter te spreiden.

 

Hartelijke groet,

Eric Poelmann