Archief

Jaargang 2, nummer 14, 18 februari 2013

 

Lage koers is soms eigen schuld

 

Eric PoelmannOnlangs las ik een lang verhaal in de Wall Street Journal over ondernemingen die een belangrijk deel van hun winst niet kunnen uitkeren, omdat die winst in het buitenland geparkeerd staat. Vaak is die winst ook buiten Amerika behaald. Amerika kent een vennootschapsbelasting van 35% waarmee het land, in vergelijking met veel andere landen, flink uit de pas loopt. In het artikel in de Wall Street Journal werd echter duidelijk gemaakt, dat veel buitenlandse dochters van Amerikaanse ondernemingen hun cash aanhouden bij… Amerikaanse banken. Dus al die winst staat niet echt in het buitenland geparkeerd, maar dat is eigenlijk niet het echte verhaal. Het echte verhaal is, dat de winsten niet op bankrekeningen van buitenlandse dochters horen, maar in de handen zouden moeten komen van de aandeelhouders. Amerikaanse ondernemingen houden die winsten echter liever buiten de grijpgrage handen van de Amerikaanse fiscus en parkeren de winsten belastingvriendelijker. Ze noemen dat tax efficiency, maar de aandeelhouders beginnen zich nu wat meer te roeren en willen linksom of rechtsom meer van die winsten naar zich toe halen.

Zo moet Apple alle zeilen bijzetten om tijdens de komende jaarvergadering zich niet door David Einhorn van Greenlight Capital te laten voorschrijven, dat tenminste een deel van de $137 per aandeel cash aan de aandeelhouders wordt uitgekeerd. Maar ook Microsoft kan er wat van. Veel beleggers hebben het niet zo op met Microsoft en ik kan dat wel een beetje begrijpen. Want het management van Microsoft gedraagt zich weinig anders dan zoveel andere raden van bestuur van grote ondernemingen, als het aankomt op het beleid van overnames. Want dan blijken die bestuursleden incompetente kapitaalsvernietigers te zijn. En Microsoft is daar een typisch voorbeeld van. Zo werd vorig jaar de overname van de online marketingonderneming aQuantive afgeschreven. Van $6 miljard op NUL! Die $6 miljard is dus weg en komt nooit meer terug. En dat was niet Microsoft’s laatste grote overname. In 2011 heeft de onderneming $8,5 miljard uitgegeven voor de overname van Skype. Nu wordt daar nagedacht over het nemen van een aandeel in PC producent Dell. Onder het voorwendsel om de veel te hoge 35% vennootschapsbelasting in Amerika te ontwijken, verdwijnt het geld nu voor de volle 100% aan allerlei mislukte overnames.

Microsoft kan niet ontzegd worden dat de onderneming veel geld verdient met de verkoop van software. Dat is een gestaag binnenkomende waterval van geld. Van die winst komt uiteindelijk veel aan cash op de balans terecht. Als daar normaal vennootschapsbelasting over betaald wordt, kan veel van dat geld aan de aandeelhouders worden uitgekeerd in de vorm van dividend, dan wel de inkoop van eigen aandelen. Als Microsoft dat zou doen, dan zou het aandeel wel eens twee keer zo hoog kunnen noteren dan de koers die we nu zien. Met andere woorden, de beurs waardeert het aandeel Microsoft af, omdat het management zich zo weinig van zijn aandeelhouders aantrekt als het gaat om hun eerlijke deel in de winst. Sinds 2008 zien we maar 50% van elke dollar die niet wordt uitgekeerd, terug in de koers van het aandeel Microsoft. Met andere woorden, de beurs calculeert al in dat de enorme afschrijving op aQuantive niet de laatste geweest is. Microsoft zou het dus op de beurs veel beter kunnen doen, als er meer aan de waarde van de aandeelhouder wordt gedacht. Toch ben ik wel hoopvol op het aandeel, want sinds 2003 is Microsoft wel dividend gaan uitbetalen en dat dividend is, met uitzondering van 2009, elk jaar verhoogd. Daarmee is de onderneming nog geen Alsmaar Meer Dividend Betaler, maar dat kan in de komende jaren anders worden. En als de onderneming zijn dividend per aandeel de komende 10 jaar met 12 cent per jaar blijft verhogen, komen we, gemeten aan het huidige dividendrendement, vanzelf op een koers uit die boven de $60 moet liggen. Daarom is het aandeel toch één van mijn favorieten. Geen wonder dus, dat GroeiDividend het aandeel onlangs tipte als een kanshebber voor de toekomst.

 

Hartelijke groet,

Eric Poelmann