Archief

Jaargang 2, nummer 45, 17 juni 2013

 

Dividendcultuur is een goede leidraad 

Eric Poelmann

Veel beleggers nemen hun beslissingen vaak op een onderbuik gevoel. Meestal gevoed door opinies van derden of editorials van experts. Ze nemen niet de tijd hun beslissingen te kwantificeren, terwijl het toch vaak over flinke bedragen gaat. Kwantificeren is geen kunst, het is een wetenschap, waarvan we ons vaker zouden moeten bedienen als we ons op de aandelenmarkt willen begeven. Als we willen beleggen in dividendaandelen en we willen daarin succesvol zijn, dan is het raadzaam de dividendcultuur van een onderneming onder de loep te nemen. Te vaak gaan we nog af op beoordelingen als “een goed management” als we beslissen in welke aandelen we wel of niet willen investeren. Maar er zijn maar weinig criteria aan de hand waarvan we een goed leiderschap van een onderneming kunnen meten. Wel hebben we een mening als het gaat over slecht management en met name over een te hoge beloning of andere exorbitante arbeidsvoorwaarden.

Onderzoek bekende feiten
Als u zich met uw beleggingen wilt richten op een groeiend inkomen uit dividend voor de komende 5 à 10 jaar, verdient het aanbeveling te onderzoeken of het bedrijf waar u in wilt beleggen, een dividendcultuur heeft die bij uw beleggingsfilosofie past. Zo’n onderzoek kan zich alleen maar richten op bekende feiten uit het verleden, want daaruit kunnen we de dividendcultuur van een onderneming afleiden om ons zoveel mogelijk zekerheid te geven voor de jaren die komen gaan. Daarbij mogen we rustig streng zijn.

Heel streng zelfs
En dus gaan we bij de selectie van de aandelen die we mogelijk willen opnemen in onze portfolio, ons eerst maar eens uitsluitend richten op ondernemingen die 20 jaar achtereen of langer hun dividend jaar op jaar verhoogd hebben. Daarbij vallen dan bijvoorbeeld veelbelovende aandelen, zoals Dr. Pepper (NYSE: DPS) en Philip Morris International (NYSE: PM) af. Deze laatste twee verhogen wel jaarlijks hun dividend, maar de historie is te kort om te spreken van een diepgewortelde dividendcultuur. Natuurlijk is het zo, dat een maatstaf van 20 jaar een wat subjectieve inschatting is. Ik zou natuurlijk ook gemakkelijk 19 of 21 jaar kunnen nemen. Maar waar het om gaat is, dat we kunnen vaststellen of een onderneming een dividendcultuur heeft die over een lange periode stand houdt in goede en in minder goede economische tijden. Het gaat me dus niet om ondernemingen die toevallig of niet de wind de laatste 10 jaar in de rug hadden en daarvan hun aandeelhouders hebben laten meeprofiteren. Voor mij is er van een echte dividendcultuur sprake als een onderneming erin geslaagd is gedurende tenminste 20 jaar aan één stuk jaarlijks zijn dividend te verhogen. Maar dat is niet het enige filter.

Ook de winst moet groeien
Van groot belang is ook een filter op de groei van de winst per aandeel. Als de winst van een onderneming niet groeit, kan een blijvende groei van het dividend niet in stand worden gehouden. Kijk bijvoorbeeld eens naar Pitney Bowes (NYSE: PBI). Deze onderneming halveerde onlangs haar dividend, dat sinds 1983 jaarlijks was opgetrokken. Maar gedurende de laatste 10 jaar zag deze onderneming zijn winst met gemiddeld 0,5% per jaar dalen. En dat mag dan niet veel lijken, ook met een kleine dalende winst is een dividendgroei niet in stand te houden. Uiteindelijk is er alleen van een sterke dividendcultuur sprake als er ook sprake is van een groei van de onderliggende winst van een onderneming. Die zou gedurende de afgelopen tien jaar tenminste 5% per jaar moeten toenemen. Ik kies voor die 5% om een groei te zien die duidelijk uitsteekt boven het inflatiepercentage van 3-4%, wat min of meer een historisch gemiddelde is.

Voorbeelden
Welke ondernemingen zouden bij de maatstaven, die ik hier heb aangelegd, wel kunnen worden geselecteerd? Ik geef u er twee. De eerste is 3M (NYSE: MMM), die zijn dividend gedurende de afgelopen 55 jaar heeft verhoogd. In de afgelopen 10 jaar was die verhoging gemiddeld 6% per jaar terwijl de winst in die periode gemiddeld 10% per jaar groeide. Bovendien heeft deze onderneming een aantrekkelijke pay-out ratio van 40%.  Een andere onderneming die zeker het overwegen waard is, is Johnson & Johnson (NYSE: JNJ). Deze reus in de gezondheidszorg  heeft zijn dividend in de laatste 51 jaar telkens weten te verhogen. De winst bij deze onderneming groeide de laatste 10 jaar met 11% per jaar en het dividend nam met 13% per jaar toe. Minpuntje daarbij is de hoge pay-out ratio van bijna 72%.

Als belegger moet u dus best wat huiswerk doen als u op lange termijn wilt beleggen in dividendaandelen, zonder telkens naar uw aandelen te moeten omkijken. GroeiDividend heeft zijn keuzelijst op een aantal andere criteria gebaseerd, maar deze lijst is wel een uitstekende basis om uw huiswerk op te doen.

Share this page

Hartelijke groet,

Eric Poelmann