Jaargang 1, nummer 66, 5 september 2012

 

In gesprek met David Gladstone

  

300_eric_poelmann.jpgAfgelopen week was ik met Paul van den Heuvel in Washington DC. Een prachtige stad met veel bezienswaardigheden. Qua cultuur en historie heeft deze stad misschien wel het meest te bieden in heel Amerika. Hoewel we veel gezien hebben, was dat niet het doel van ons bezoek aan de hoofdstad van Amerika. Dat was een ontmoeting met David Gladstone, één van de grondleggers van de Business Development Companies (BDC’s) in Amerika. Een fenomeen dat we in deze vorm alleen in Amerika tegenkomen. Een BDC is een financier van bedrijven in opkomst. Een soort bank eigenlijk, maar de BDC neemt van nature meer risico. De BDC krijgt zijn kapitaal uit een paar bronnen. De eerste is door plaatsing van gewone aandelen bij beleggers via de beurs. De tweede is door de plaatsing van preferente aandelen, waarbij aandeelhouders een vast rendement krijgen uitbetaald, maar wel een groter risico lopen dan bij bijvoorbeeld obligaties. De derde bron tenslotte zijn leningen die door de banken worden verstrekt.

David is ondertussen 70 jaar, maar hij is nog altijd even actief als toen hij in 1974 voor het eerst in de wereld van de BDC’s actief was. Hij heeft veel ervaring opgedaan en weet waar hij op moet letten als hij kapitaal aan een kleine onderneming verstrekt. Al die ervaring gebruikt hij sinds 2002 voor zijn twee eigen BDC’s, die een notering hebben op de beurs van New York. Zijn eerste BDC legt zich toe op het verstrekken van leningen aan jonge bedrijven, die daarvoor bij de bank niet in aanmerking komen. Deze leningen hebben een senior karakter. Dat wil zeggen, dat ze bij een mogelijk faillissement voorrang hebben boven de gewone leningen. Omdat David daarbij vaak zijn nek uitsteekt, kan hij voor die leningen een hogere vergoeding vragen. Daar zit hem dan ook de winst voor deze BDC. David startte nog een tweede BDC, die naast leningen ook risicokapitaal aan jonge bedrijven verstrekt. Ook deze BDC van David heeft een notering in New York. Het afgelopen jaar heeft hij een paar participaties met succes kunnen afsluiten, waardoor de aandeelhouders mee konden profiteren in de vorm van een bonusdividend en een dividendverhoging. David verwacht ook in de komende tijd participaties te kunnen afronden, waadoor hij zijn aandeelhouders nog meer kan toeschuiven.

Maar aandeelhouders van BDC’s lopen ook risico’s. Tijdens de kredietcrisis vier jaar geleden ondervond David wat het betekent als de huisbankier, in zijn geval de Deutsche Bank, je in de steek laat. Deutsche Bank zei van de ene op de andere dag de kredieten bij David op en hij moest binnen enkele weken de leningen terugbetalen. David had de keuze de beslissing van de Deutsche Bank aan te vechten voor de rechter of zijn leningen terug te betalen. Hij koos voor het laatste, omdat hij een goede naam in de bankierswereld had op te houden. Dat betekende wel dat hij een aantal veel belovende deelnames ver onder de prijs moest verkopen. De pijn moest worden gedeeld met zijn aandeelhouders, die het dividend gehalveerd zagen worden. Dat was nieuw, want David had zijn aandeelhouders tot dan toe altijd meer betaald, nooit minder. David is nog altijd erg gefrustreerd over wat hem door de bank is aangedaan en heeft er een gewoonte van gemaakt niet meer te vloeken, maar heel hard “Deutsche Bank” te roepen als het hem even tegen zit. Inmiddels zijn de BDC’s de problemen te boven en is David optimistisch over de toekomst. Niet alleen voor zijn BDC’s, maar ook voor de REIT (Real Estate Investment Trust), die hij in zijn groep heeft. Ik vroeg hem welke van de drie ondernemingen zijn favoriet was in de verwachting, dat hij het antwoord daarop wel voor zich zou houden. Maar tot mijn verbazing kwam hij wel met een antwoord. Paul van den Heuvel vertelt u daar binnenkort meer over in zijn nieuwsbrief van The Dividend Factory.

Zoals ik u al zei, is David zeer loyaal naar zijn aandeelhouders. Hij heeft met zijn onderneming niet alleen normale aandelen op de beurs, maar ook preferente aandelen. In totaal acht noteringen. Elk aandeel, dus ook de preferente, betalen elke maand dividend uit. Geen wonder dat beleggers David graag mogen. The Dividend Factory heeft enkele aandelen al langer in portfolio. Een abonnement daarop is beslist niet duur en zeker de moeite waard.  

 

Hartelijke groet,

Eric Poelmann